Op de vraag waarom hij de onderduikers hielp, antwoordt Victor Kugler na de oorlog:

'Ik kon niet anders. Ik moest hen helpen: zij waren mijn vrienden. Mijn vrouw heb ik niets verteld, zij was erg ziek. Ik wilde haar niet verontrusten en kon er dus thuis niet over praten. Voor de onderduikers veranderde hun leven volkomen. Zij moesten volledig stil zijn, vooral overdag. Maar ook voor ons helpers was het een spannende, angstige tijd. Onze grootste angst was dat de schuilplaats ontdekt werd. Ik moest een goede ‘act’ opvoeren voor voormalige zakenpartners van Otto Frank, voor klanten en buren.'

Uit: Eda Shapiro, Victor Kugler, The man who hid Anne Frank. His memoirs in his own words.